, Create your own banner at mybannermaker.com!


Strona startowa
ZAKUPY-sklep online
EBOOKI,KSIĄŻKI
WYPROMUJ SWOJĄ STRONĘ
KARTONY
WLATCY MUCH
MUZYKA
HUMOR
ROZRYWKA
TU SOBIE POOGLADASZ
ZDJĘCIA
ROZNOSCI
WIADOMOSCI,WYDARZENIA
BRAMKI SMS-DARMOWE
BRAMKA EMAIL I GG
TAPETY NA PULPIT
SŁOWNIKI
KALKULATORY
CIEKAWOSTKI
=> ZNACZENIA IMION
=> WYNALAZKI
=> REKORDY GUINNESSA
=> BANKNOTY
=> STREFA UFO I DUCHÓW
=> NAJWYŻSZE BUDYNKI ŚWIATA
CZY WIESZ,ŻE...?
FILMY -opisy,recenzje
DIETA-WSZYSTKO O NIEJ
PRZYDATNE
ŻYCZENIA GOTOWE
Partnerzy-wasze linki
Tytuł nowej strony

, , , ,

---Abakus (liczydło) 

Abakus - pierwowzór liczydła - używano w starożytnej Grecji i Rzymie od 440 roku p.n.e, a być może także w starożytnym Egipcie i Babilonii. Abakus wykorzystywany był także przez Chińczyków a Japończycy używali go od około VI-VIII wieku. W Europie znany był od X wieku.

W starożytności i średniowieczu abakus był prostokątną tabliczką z zaznaczonymi na niej równoległymi liniami lub rowkami. Linie oraz rowki w zależności od typu tego urządzenia oznaczały różne rzędy liczb, np. jednostki, piątki, dziesiątki, pięćdziesiątki, setki. Między linie wkładało się odpowiednią liczbę kamyków, żetonów lub krążków. Współczesną wersję abakusa zwiemy potocznie liczydłem, zostało ono zaprojektowane (w formie ,którą znamy obecnie) przez Gerberta z Aurillac, późniejszego papieża Sylwestra II, w 976 roku. Najstarszy, o dość skomplikowanej budowie przyrząd (niestety bez nazwy), który prawdopodobnie służył do obliczeń nawigacyjnych pochodzi z około 80 lat p.n.e. . Został on, wydobyty w początkach XX wieku z wraku statku w pobliżu wyspy Antikithira na morzu Śródziemnym.


---Agrafka

Przed pojawieniem się zamków błyskawicznych guzików i innych zapięć nasi przodkowie spinali ubrania dużymi szpilami. Było to jednak dość kłopotliwe. Ostre końce groziły skaleczęniem, poza tym szpile mogły się łatwo wysunąć.

Ktoś, najprawdopodobniej na Krecie, około 4000 lat temu wpadł na genialny pomysł, żeby do zapinania odzieży użyć przedmiotu przypominającego dużą agrafkę. Zapinki z brązu były podwójnie zagięte i na jednym z końców posiadały zaczep, służący do zabezpieczania szpikulca. Późniejsze agrafki miały też sprężynę, dzięki której mocno się trzymały. Potem ludzie zapomnieli o starożytnej agrafce, aż do czasu, kiedy Walter Hunt w 1849 roku wymyślił jej nowoczesną wersję. Człowiek ten był pomysłodawcą wielu wynalazków, na które przeważnie uzyskiwał patenty. A że podanie o patent musiało zwykle zawierać rysunki, Hunt był ciągle zadłużony u plastyka, który mu je sporządzał. Zgodził się więc uiścić dług poprzez nadanie artyście praw do tego, co uda mu się zrobić z kawałka drutu. I tak Hunt zrobił agrafkę, która okazała się tak udanym wynalazkiem, że jego plastyk o nazwisku Richardson zapłacił za niego 400 dolarów. Hunt był zadowolony, choć w rzeczywistości sprzedał swój wynalazek za bezcen


----Alfabet

Pierwszymi ludźmi, którzy zaczęli używać pisma, byli prawdopodobnie mieszkańcy starożytnej Mezopotamii, państwa leżącego niegdyś na terenie dzisiejszego Iraku. Pisali oni już w czwartym tysiącleciu przed Chrystusem. Nie używali jednak alfabetu. Posługiwali się pismem klinowym, które utrwalali na glinianych tabliczkach papirusowym rylcem. Każdemu słowu odpowiadał inny znak, ludzie musieli więc uczyć się tysięcy symboli. Alfabet był najprawdopodobniej wynalazkiem Fenicjan. Szczyt rozkwitu ich cywilizacji przypadł około 1600 roku p.n.e. Imperium fenickie, położone na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego, opierało się na handlu morskim, pismo potrzebne więc było do zapisywania rachunków i sporządzania kontraktów.

Fenicjanie wypracowali system, w którym każda głoska oznaczana była innym symbolem. Słowa zapisywano za pomocą liter, które odpowiadały poszczególnym głoskom. Było to ogromne osiągnięcie, ponieważ każdy, kto chciał nauczyć się pisać, musiał opanować zaledwie 20 znaków. System fenicki stał się bardzo popularny. Wywodzą się z niego późniejsze systemy, takie jak alfabet grecki czy łaciński (używany dzisiaj w świecie zachodnim).


----Bikini

Bikini to nazwa dwuczęściowego damskiego kostiumu kąpielowego, składającego się z fig i biustonosza.

Bikini zostało odkryte (ponownie!) 5 lipca 1946 przez dwóch francuzów: Jacques Heim, Louis Reard. Oczywiście to nie oni wymyślili bikini. Pierwsze onbrazy przedstawiające strój podobny do bikini można znaleźć na freskach datowanych na rok 1600 p.n.e!

Nazwa Bikini pochodzi od atolu o nazwie Bikini na wyspach Marshalla - miejsca w którym testowana bombę atomową.

Dzisiaj bikini stanowi nieodzowny element mody plażowej, w wielu różnorodnych wariantach. Pomimo że bikini zaprezentowane w 1946 roku uważane było za niezykle śmiały obyczajowo kostium, części kostiumu bikini były później jeszcze zmniejszane. W latach 80. pojawiły się stringi, w których tylna część majtek kostiumu jest taka cienka, że kryje się między pośladkami. Od tego czasu wprowadzono dalsze, jeszcze mniejsze warianty bikini dla śmiałych pań.


----Bomba atomowa

Tuż przed wybuchem II wojny światowej, 2 sierpnia 1939 r. Albert  Einstein napisał list, do prezydenta Roosevelta. Einstein i wielu innych naukowców mówiło o wysiłkach hitlerowskich Niemczech w oczyszczaniu uranu-235, który mogłyby być użyty do budowy bomby atomowej. Było to krótko po tym, jak rząd Stanów Zjednoczonych rozpoczął poważny tajny projekt pod nazwą "Manhattan Project". Naukowcy pracujący nad "Manhattan Project" zostali zobowiązani do przyspieszenia badań, które skutkowałyby budową bomby atomowej.

Produkcja wzbogaconego uranu

Najbardziej skomplikowanym problemem w tworzeniu bomby atomowej była produkcja pokaźnych ilości "wzbogaconego" uranu do utrzymania reakcji łańcuchowej. W tym czasie uzyskiwanie uranu-235 było bardzo trudne. Współczynnik konwersji uranu z rudy uranu wynosi 500:1. Dodatkowo uzyskiwanie uranu utrudnia fakt, że ruda uranu w ponad 99% składa się z uranu-238, który jest praktycznie bezużyteczny w budowie bomy atomowej. Aby zadanie było jeszcze trudniejsze przydatny U-235 i bezużyteczny U-238 są izotopami które z chemicznego punktu widzenia są niemal identyczne, przez co nie można zastosować metody chemicznej ekstrakcji, izotopy można rozdzielić tylko metodą mechaniczną.

W Tennessee w Oak Ridge powstało ogromne laboratorium wzbogacania uranu. Harold Urey i jego koledzy z Columbia University opracowali metodę ekstrakcyjną, działającą na zasadzie dyfuzji gazowej, a Ernest Lawrence (wynalazca cyklotronu) na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley wykorzystywał proces separacji magnetycznej z dwóch izotopów.

Do dalszego rozdzielenia były wykorzystywane wirówki, oddzielające lżejszy U-235 od cięższego nie rozszczepialnego U-238. Gdy wszystkie procesy zostały zakończone uran został wykorzystany do zweryfikowania koncepcji rozszczepienia atomu.

W ciągu sześciu lat, od 1939 do 1945 "Manhattan Project" pochłoną 2 miliardy dolarów. Głównym człowiekiem odpowiedzialnym za uwolnienie energii atomowej jest Robert Oppenheimer, który nadzorował projekt od początku do końca.

Testy bomby atomowej

Wreszcie, przyszedł dzień, kiedy wszyscy w Los Alamos mieli się dowiedzieć się, czy "The Gadget" (taki kryptonim otrzymała bomba) będzie porażką czy sukcesem i przyczyni się do zakończenia wojny.

16 lipca 1945 roku o godzinie 5:29:45 ogromny jasny wybuch rozświetlił ciemne jeszcze niebo nad Jemez Mountains w północnym Nowym Meksyku. Światło wybuchu zmieniło kolor na pomarańczowy i wielka kula ognia zaczęła rosnąć w tempie 100 metrów na sekundę.  Grzyb atomowy szybko osiągną wysokość 10 kilometrów. W miejscu wybuchu ziemia i wszystko co na niej było wyparowała i pozostało jedynie zielone fragmenty radioaktywnego szkła powstałego na skutek ciepła reakcji.

Jaskrawe światło od eksplozji przebiło wczesnym rankiem niebo z takim natężeniem, że mieszkańcy pobliskich terenów przysięgali, że tego ranka słońce wzeszło dwa razy. Jeszcze bardziej zadziwiające jest to, że pewna niewidoma dziewczyna zobaczyła błysk z odległości 200 kilometrów.

Twórcy bomby obserwujący eksperyment mieli mieszane uczucia. Isidor Rabi poczuł, że równowaga w przyrodzie została zachwiana, jak gdyby człowiek miał stać się zagrożeniem dla świata.

Robert Oppenheimer, chociaż zadowolony z sukcesu, zacytował fragment z Bhagavad Gita:
"I am become Death," ("Stałem się śmiercią,")
"the destroyer of worlds." ("niszczycielem światów")

Po przeanalizowaniu wyników kilku uczestników podpisało petycję przeciwko wykorzystywaniu tak potwornej broni, ale ich protesty puszczono mimo uszu.

Jornada del Muerto w Nowym Meksyku miała nie zostać ostatnim miejscu na planecie Ziemia gdzie nastąpiła atomowa eksplozja.



----Braille'a alfabet

Alfabet Braille'a - system tłoczenia na papierze liter umożliwiający jego odczytanie osobom niewidomym za pomocą palców. System wynalazł Louis Braille we Francji na początku XIX wieku.

Louis Braille urodził się 4 stycznia 1809 roku w miejscowości Coupvray obok Paryża. Gdy miał 3 lata wypadek pozbawił go wrozku. W 1819 został wysłany do szkoły dla niewidomych Paris Blind School. Młody Louis desperacko chciał czytać, rozumiał, że drzwi do świata są dla niego zamknięte z powodu jego kalectwa. I był zdesperowany, by znaleźć klucz do tych drzwi dla siebie i dla wszystkich.



----Coca Cola

Coca Cola została wynaleziona w maju 1886 roku przez doktora Johna Pembertona, farmaceutę z Atlanty. John Pemberton odkrył formułę przy pomocy trójnogiej mosiężnej kadzi na podwórku za domem. Nazwa została podpowiedziana przez jego księgowego Franka Robinsona.

Frank Robinson potrafił również pięknie kaligrafować. I to on narysował logo, które stało się sławne i trwa do dziś.

Pierwszy napój został sprzedany w budce z wodą sodową Jacob's Phramacy w Atlancie 8 maja 1886 roku. Każdego dnia średnio sprzedawało się 9 napojów. Przychody za pierwszy  rok wyniosły 50 dolarów, koszty 70 dolarów. Sprzedaż w pierwszym roku przyniosła straty.

Do 1905 roku Coca Cola zawierała kokainę, oraz duże ilości kofeiny.

W 1887 roku biznesmen i farmaceuta Asa Candler kupił formułę produkcji  Coca Coli od Johna Pembertona za 2,300 dolarów. Dzięki agresywnemu marketingowi Coca Cola pod koniec lat 90 XIX wieku stała się jednym z najpopularniejszych napojów w Ameryce. Między rokiem 1890 i 1900 Coca Cola Company zwiększyła sprzedaż o 4000%

Reklama była bardzo ważnym czynnikiem w sukcesie Johna Pembertona and Asa Candlera. Coca Cola była sprzedawana wzdłuż i w szerz w USA i Kanadzie. W tym samym czasie Coca Cola zaczęła być sprzedawana w butelkach.

Dzisiaj Coca Cola sprzedaje dziennie miliard butelek na całym świecie.



-----DVD

DVD to skrót dla Digital Video Disc (Cyfrowa Płyta Wizyjna) lub Digital Versatile Disc (Cyfrowy Wszechstronny Dysk). DVD jest następnym pokoleniem optycznej technologii przechowywania danych, która zastąpiła dysk CD-ROM (jak również CD-audio). Pojemność DVD to 4.7 gigabajtów informacji na jednej stronie, wystarczająco aby nagrać 133 minutowy film. Wersja z dwoma warstwami na każdej stronie to 17 gigabajtów na filmy, muzykę lub dane.

DVD jako standard został ogłoszony w listopadzie 1995 i uzyskał poparcie głównych graczy na rynku. Pierwszy odtwarzacz pojawił się w Japonii w listopadzie 1996 roku, potem w marcu 1997 roku w Stanach Zjednoczonych. Aby wyprodukować odtwarzacz DVD trzeba wykorzystać wiele patentów, których właścicielami są różne firmy. Aby umożliwić produkcję odtwarzaczy firmy Philips, Sony, Matsushita i Toshiba zgodziły się przekazać zarządzanie patentami jednej firmę. Rolę administratora patentów otrzymała firma Philips. Firma Matshusita została firmą odpowiedzialną za rozwój DVD. Philips, który był jednym z pierwszych producentów odtwarzaczy CD został wybrany aby produkować pierwsze odtwarzacze DVD. Wynalezienia DVD nie można przypisać jednej osobie, czy jednej firmie.

DVD-Video to format DVD przeznaczony do przechowywania pełnometrażowych filmów, które mogą być odtwarzane na ekranie telewizora;
DVD-ROM służy do przechowywania danych i odczytywania ich za pomocą odtwarzacza podłączonego do komputera;
DVD-RAM wersja DVD-ROM z możliwością zapisu;
DVD-Audio to format, który zastąpi płyty CD z muzyką;


----Klucz

Klucz i zamek oczywiście to przedmioty o zagadkowym pochodzeniu. Tradycja głosi, że wynalazł je w VI wieku przed n.e. Grek Teodoros. Ale poeci powołują się na "Odyseję" Homera, którego bohaterka, Penelopa, oczekując na powrót męża, Odyseusza spod Troi dzierży klucz domowego skarbca.. Prawdopodobnie więc klucz był znany już w Grecji w IX-VIII wieku przed n.e.

W Polsce klucze znane są od najdawniejszych czasów. Istniał klucz do otwierania zamków warownych u furt i bram, "gienerałem" zwany, inny - mniejszy, otwierający zamek ryglowy przy drzwiach wejściowych domu - nazywał się "prymus", bo pierwszy był na żelaznej obrączce...



-----

Komputer Drukuj E-mail


Do XVII wieku jedynymi przyrządami ułatwiającymi liczenie były różnego rodzaju liczydła. Znaczny postęp nastąpił po odkryciu logarytmów (pałeczki Nepera, suwak logarytmiczny). W tym okresie powstały też pierwsze maszyny liczące wykonujące mechanicznie operacje dodawania i odejmowania, a niektóre także mnożenia i dzielenia. Prawdziwych początków informatyki można się jednak doszukiwać dopiero w XIX wieku, kiedy to Ch.Babbage stworzył koncepcję automatycznej i uniwersalnej maszyny liczącej odpowiadającej w swej strukturze współczesnemu komputerowi: z pamięcią (magazynem) i jednostką liczącą (młynem), sterowaną programem zapisanym na kartach dziurkowanych.

Około 1937 r. John V. Atanasoff z Uniwersytetu w stanie Iowa zbudował pierwszy elektroniczny komputer, jednak nie działał on w pełni zadowalająco. Pierwszy udany, automatyczny, elektroniczny komputer ogólnego zastosowania zbudowali na Uniwersytecie Pensylwania w 1946 roku Amerykanie: John Eckert i John Mauchly. Nazwany został ENIAC (skrót angielskiej nazwy elektronicznego numerycznego integratora i kalkulatora), a jego 18 000 lamp radiowych zużywało więcej energii, niż 200 kominków elektrycznych.

Pierwszy polski komputer został zbudowany w 1958 roku w Zakładzie Aparatów Matematycznych Polskiej Akademii Nauk. Pierwszy komputer typu laptop pojawił się 29 marca 1983 roku.




Koło Drukuj E-mail


W dzisiejszych czasach koła znajdują zastosowanie niemal wszędzie - w samochodach, pociągach, samolotach i różnego rodzaju maszynach. Trudno sobie wyobrazić bez nich świat - świat, w którym ogromne ciężary trzeba byłoby ciągnąć po ziemi na saniach lub rolkach, a transport ludzi i towarów na duże odległości w ogóle by nie istniał. Koło wymyślono około 3500 roku p.n.e w Mezopotamii, krainie położonej między rzekami Tygrys i Eufrat, na obszarze obecnego Iraku. Zastosowano je po raz pierwszy w wozach, używanych do transportu ciężkich ładunków, oraz w rydwanach, które stały się ulubionymi pojazdami wojennymi starożytnych Egipcjan i Hetytów (ludu żyjącego niegdyś na terenie dzisiejszej Turcji).

Na początku koła wytwarzane były w ten sposób, że łączono trzy kawałki drewna biegnącą w poprzek deską. Otrzymaną kwadratową tarczę cięto tak, by uzyskać okrąg. Tam gdzie drewno występowało rzadziej, koła robiono z kamienia. Najwcześniejsze drewniane i kamienne egzemplarze były wytrzymałe, ale ciężkie. Zęby je obrócić, należało użyć dużej siły, a ich łożyska zużywały się stosunkowo szybko. Poczyniono wiele prób, by wyprodukować lżejsze koła. W tym celu w tworzącej je tarczy wycinano np. otwory. Najskuteczniejszą metodą okazało się jednak zastosowanie szprych. Koło takie wynaleziono niezależnie w północnej Europie, w Chinach i w zachodniej Azji, a po roku 2000 p.n.e. było już ono szeroko rozpowszechnione. W owym czasie kół używano w wielu rejonach świata, chociaż niektóre późniejsze cywilizacje, takie jak np. żyjący w środkowej Ameryce Aztekowie, radziły sobie bez nich.




Krzesło elektryczne Drukuj E-mail


W latach 80 XIX wieku dwa wydarzenia stały się motorem wynalezienia krzesła elektrycznego. Pierwszym wydarzeniem było powołanie w 1886 roku przez władze Nowego Jorku komisji ustawodawczej do opracowania alternatywnych metod wykonywania kary śmierci. Karę śmierci wykonywało się wtedy poprzez powieszenie. Drugim była rywalizacja pomiędzy dwoma gigantami przemysłu elektrycznego: firmą Edison General Electric Company, której założycielem był Thomas Edison zajmowała się dostarczaniem prądu stałego (DC)  oraz firmą Westinghouse Corporationm której założycielem był George Westinghouse - odkrywca i propagator prądu zmiennego (AC).

Prąd stały wymagał grubych miedzianych przewodów. W tamtych czasach cena miedzi mocno rosła, poza tym odbiorca prądu stałego nie mógł się znajdować daleko od generatora. Reakcją Thomasa Edisona na zarzuty konkurencji była oszczercza kampania przeciwko Westinghouse. Starał się udowodnić, że korzystanie z prądu zmiennego jest niebezpieczne. Edison zorganizował publiczną demonstrację w New Jersey na której podłączył generator prądu zmiennego wyprodukowany przez Westinghouse do dwóch metalowych płyt przy pomocy których demonstracyjnie zamordował tuzin zwierząt. Prasa opisując to przerażające wydarzenie po raz pierwszy użyła określenia "śmiertelne porażenie prądem".

4 czerwca 1888 roku władze Nowego Jorku ustanowiły "śmiertelne porażenie prądem" oficjalną metodą wykonywania kary śmierci. Została powołana specjalna komisja, która miała podjąć decyzję jaki rodzaj prądu ma zostać wykorzystany. Edison aktywnie prowadził kampanię, aby był to prąd zmienny. Był pewny, że klienci nie będą chcieli wykorzystywać w domach tej samej technologii jaka jest wykorzystywana przy wykonywaniu kary śmierci.

Później w roku 1888 Edison zatrudnił wynalazcę Harolda Browna, który niedawno napisał artykuł do New York Post opisujący fatalny wypadek o chłopcu, który zginął po dotknięciu przewodów w których płyną prąd zmienny. Brown i jego asystent doktor Fred Peterson rozpoczęli projektowanie dla Thomasa Edisona krzesła elektrycznego zasilanego prądem stałym, aby pokazać jak w laboratorium zwierzęta cierpią, ale nie giną porażone prądem stałym i jak szybko umierają porażone prądem zmiennym.

Kiedy doktor Peterson pracował dla Edisona był jednocześnie przewodniczącym komisji która miała dokonać wyboru rodzaju prądu wykorzystywanego w krześle elektrycznym. Nikogo więc nie zdziwiło, że komisja wybrała prąd zmienny do wykonywania kary śmierci.

1 stycznia 1889 roku świat obiegła wiadomość o pomyślnym wykonaniu egzekucji z wykorzystaniem krzesła elektrycznego. Westinghouse zaprotestował i wstrzymał sprzedaż generatorów prądu zmiennego dla więziennictwa. Dostarczeniem potrzebnych do krzesła elektrycznego generatorów zajął się Thomas Edison i Harold Brown. Westinghouse wniósł apelację, argumentując, że zabijanie w ten sposób ludzi jest okrutne i niedopuszczalne. Edison i Brown przeprowadzili dla rządu badania, które wykazały, że zadana w ten sposób śmierć jest szybka i bezbolesna. Stan New York odrzucił apelację  Westinghouse’a. Jak na ironię ludzie zaczęli nazywać wykonywanie kary śmierci krzesłem elektrycznym "Westinghoused"

Plan aby doprowadzić firmę Westinghoused do upadku nie powiódł się. Wkrótce okazało się oczywiste, że prąd zmienny jest znacznie lepszy niż prąd stały. Po wielu latach Edison przyznał, że od początku jego celem było zaszkodzenie konkurencji.




Papier Drukuj E-mail


Za wynalazcę papieru uważa się Chińczyka Cai Luna — min. cesarza z dynastii Wschodniej Han. Około roku 105 uformował on papier z wodnej zawiesiny włókien roślinnych, zaczerpniętej na osadzone w ramce sito z tkaniny. Zanim wynaleziono papier do pisania używano papirusu i tapy (które formowano z całych pasemek łodyg roślinnych lub łyka drzewa) oraz pergaminu. W IV wieku tajemnica wyrobu papieru przeniknęła do Korei, w VI wieku do Japonii, a w VII do państw arabskich. Arabowie rozpowszechnili umiejętność wyrobu papieru na Bliskim Wschodzie i w Afryce (IX w.), a po roku 1000 również w Europie. Pierwsze papiernie w Europie powstały na Półwyspie Iberyjskim i we Włoszech, zwano je młynami papierniczymi, gdyż używano w nich jako napędu kół wodnych.

Pierwszą (o udokumentowanej historii) polską papiernię założono 1491 w Prądniku Czerwonym koło Krakowa. Do 1650 na ziemiach polskich powstało około 80 papierni. Do dziś zachował się w Dusznikach jeden z najstarszych młynów papierniczych w Europie (obecnie Muzeum Papiernictwa), gdzie wytwarza się papier czerpany — luksusowy (nazywany tak od czynności ręcznego czerpania masy papierniczej), często ze znakami wodnymi, przeznaczony na cenne pisma, druki, dyplomy, karty wizytowe, papeterie.

Przełomowe znaczenie dla rozwoju papiernictwa miało wynalezienie przez J. Gutenberga 1445 ruchomych czcionek oraz 1448 prasy drukarskiej (udoskonalenie techniki druku zwiększyło zapotrzebowanie na papier), a także wynalezienie 1799 przez Francuza N.L. Roberta maszyny papiernicze, co umożliwiło wytwarzanie papieru w postaci ciągłej wstęgi (wcześniej wytwarzano ręcznie w postaci arkuszy).

Aż do lat 60. XIX w. podstawowym surowcem do produkcji papieru były szmaty bawełniane, lniane i konopne, z czasem surowca tego zaczęło brakować. W 1843 Niemiec F.G. Keller wynalazł technologię wyrobu ścieru drzewnego, a wkrótce opracowano chemiczne metody wytwarzania z drewna masy celulozowej do produkcji. W 1853 brytyjczycy Ch. Watt i H. Burgess wynaleźli metodę sodową, w 1857 metodę siarczynową wynalazł amerykanin B.H. Tilghmanm, a w 1879 roku metodę siarczanową wynalazł gdańszczanin K.H. Dahl - najszerzej stosowaną do dziś. Obecnie odpady włókien stanowią zaledwie ok. 1% surowców papierniczych.




Perfumy Drukuj E-mail


Historia perfum sięga początków najstarszych ludzkich cywilizacji. Ponad 7000 lat temu, w starożytnym Egipcie i w Mezopotamii substancje zapachowe używane były podczas rytuałów religijnych oraz w czasie obrzędów pogrzebowych. Wiele wskazuje na to, że wonne oleje były już wtedy stosowane także w celach kosmetycznych i leczniczych.

Dzięki Fenicjanom zwyczaj stosowania esencji zapachowych rozprzestrzenił się na Azję, północną Afrykę oraz do starożytnej Grecji i Rzymu. Jednak prawdziwymi wynalazcami perfum w znanej nam obecnie postaci byli Persowie i Arabowie. Dzięki odkrytej przez nich technologii destylacji perfumy szybko podbiły cały świat islamski.

Po upadku Cesarstwa Rzymskiego, wraz z rozwojem chrześcijaństwa w Europie nastąpił zanik zwyczaju używania wonnych substancji, a świat Islamu stał się na wiele wieków "ostoją dobrego zapachu".

Dopiero gwałtowny rozwój handlu międzynarodowego u schyłku średniowiecza przywrócił Europie przyjemny zapach. Substancje zapachowe i kadzidła importowano początkowo do Europy wyłącznie w celach religijnych i leczniczych. Wenecja stała się w owym czasie jednym z największych centrów handlu wonnościami. Wraz z nadstaniem Renesansu substancje aromatyczne zaczęły stopniowo podbijać serca Europejczyków.

Zwyczaj używania perfum upowszechniał się aż do siedemnastego wieku, kiedy to we Francji Ludwika XV osiągnął szczyt popularności. Francuska arystokracja skrapiała perfumami nie tylko swoje ciała, ale również ubrania, peruki, wachlarze, a nawet meble. W tym czasie (1656) powstał we Francji pierwszy na świecie cech producentów perfum.

Wiek osiemnasty zrewolucjonizował rynek perfum dzięki wynalezieniu wody kolońskiej. Ten nowy wynalazek stał się szybko bardzo modny i zaczął być używany na wiele sposobów: jako płyn do kąpieli, woda do płukania ust, środek aromatyzujący wino, przysmak do ssania na kostce cukru itd.




Piwo Drukuj E-mail


Pierwsze pisemne świadectwa o piwie pochodzą z Egiptu rządzonego przez Pierwszą Dynastię, a więc z okresu 3000 lat p.n.e.. Istnieją jednak dowody, że piwo warzono jeszcze tysiąc lat wcześniej w Babilonie. Podstawą do takich sądów są ślady szczawianu wapnia znalezione na dnie dzbana. Na dzban ten natrafili archeologowie Rudolph Michel i Patrick McGovern z Uniwersytetu Stanu Pensylwania oraz Virginia Badler z uniwersytetu w Toronto podczas eksploracji stanowiska w Golden Tepe w Iranie. Szczawian wapnia jest głównym składnikiem "kamienia piwnego", oadu powstającego w zbiornikach przechowujących piwo. Inne produkty bogate w szczawiany to rabarbar i szpinak. Prawdopodobieństwo, że były one źródłem osadu w pucharze, jest niezwykle małe.

W isocie napój warzony przez starożytnych Babilończyków nie był prwadziwym piwem. Prawdziwe piwo musi być warzone z udziałem chmielu, który dodaje napojowi charakterystycznej goryczy. Piwo babilońskie było warzone już 6000 lat temu. Uzyskiwało się je ze sfermenowanego jęczmienia. problem w tym, że drożdże nie trwią skrobi zawartej w zbożowym ziarnie. By powstał alkohol, drożdze potrzebują cukrów prostych. Pierwszym krokiem do otrzymania piwa jest namoczenie ziarna jęczmiennego w wodzie na dzień lub dwa, a następnie pozostawienie w ciepłym miejscu na dalszych kilka dni. W tym okresie ziarno zaczyna kiełkować. Proces ten nazywa się słodowaniem. Kiełki uruchamiają produkcję enzymów przekształcających skrobię w cukry proste. Następnie słód jest ogrzewany, by zatrzymać kiełkowanie i zanurzany w wodzie, która wymywa cukry i inne substancje potrzebne drożdzom do przeprowadzenia fermentacji. Tak powstałą zawiesinę osącza się - pozostaje brzeczka.

Podczas warzenia prawdziwego piwa brzeczkę gotuje się z chmielem, który dodaje aromatu i jest źródłem substancji chroniących przed bakteriami mogącymi zepsuć napój. W końcu do brzeczki dodaje się drożdży Saccharomyces cerevisiae, które rozpoczynają trwającą około tygodnia fermentację. Drożdże żywiące się cukrami nie tylko wytwarzają alkohol, lecz również cały koktajl związków organicznych nadających piwu charakterystyczny smak i aromat. Gdy fermentacja dobiegnie końca, piwo oddziela się od osadu, klaruje i przygotowuje do transportu. Większość piw poddaje się obecnie pasteryzacji.




Rower Drukuj E-mail


Rower wywodzi się od prymitywnych pojazdów, przeważnie dwukołowych, poruszanych siłą mięśni, na których jeżdżono siedząc okrakiem i odpychając się nogami od ziemi. W 1493 roku Leonardo da Vinci miał ponoć wizję wehikułu, wyraźnie przypominającego rower. Pojazd miał dwa równej wielkości koła ze szprychami, kierownicę, mechanizm korbowy, łańcuch i zębatkę. Przedstawiający go rysunek pozostawał jednak w ukryciu przez wiele lat i nie miał wpływu na powstanie roweru dobre trzy wieki później. Szkic znaleziono wśród notatek Leonarda w 1974; ponieważ jest niezbyt dokładny, jego wykonanie przypisuje się asystentowi mistrza, imieniem Salai, choć autorem pomysłu był zapewne sam Leonardo. Wyobrażenia podobnego pojazdu dopatrywać się można na witrażu kościelnym z 1642 w Stoke Poges w Anglii.

Z XVIII w. zachowało się w Anglii i Francji sporo przekazów o takich sztywnych pojazdach, bez zwrotnego przedniego koła.

W 1813 Badeńczyk K.F von Drais skonstruował dwukołowy pojazd wyposażony w zwrotne przednie koło. Na swej "maszynie biegowej" zwanej też od jego nazwiska "drezyną", odbywał przejażdżki po Mannheim i Karlsruche do Strassburga w ciągu 4 godzin. W styczniu 1818 Drais otrzymał już patent badeński na ten wynalazek. Drezyna stała się wówczas modna również we Francji i w Anglii. Oryginalny egzemplarz zachował się do dnia dzisiejszego i można go oglądać w muzeum miejskim w Karlsruhe. Ważąc 45 kg, osiągał maksymalną prędkość niewiele ponad 10 km/h.
Ważnym krokiem w kierunku przekształcenia drezyny w rower było wyposażenie jej w pedały, co przypisuje się różnym wynalazcom. Dokonali tego, prawdopodobnie niezależnie od siebie, Szkot K. Macmillan ok. 1840, Niemcy G. Mylius (1844) i P.M. Fischer (1853) oraz Francuzi P. i E. Michaux w 1861. W wyniku tego powstał bicykl (welocyped) napędzany pedałami umieszczonymi na osi przedniego, znacznie większego koła. W 1869 bracia Michaux zaczęli produkować w Paryżu żelazne bicykle na sprzedaż.

W 1879 Anglik H.J. Lawson stworzył prawdziwy, tzw. "bezpieczny", rower wprowadzając napęd na tylne koło. W 1885 Anglik J.K Starley ulepszył rower wyposażając go w koła o jednakowej średnicy oraz ramę z rur i rozpoczął jego produkcję handlową pod nazwą "Rover" (stąd polska nazwa rower). Stosowane początkowo żelazne obręcze zastąpiono w 1868 pełnym ogumieniem, a od 1889 zaczęto wyposażać koła roweru w opony pneumatyczne, które w ciągu kilku lat rozpowszechniły się. Warto w tym miejscu dodać, że Szkot nazwiskiem Dunlop wynalazł oponę specjalnie dla roweru swojego synka. W 1894 wprowadzono wolne koło (stosowane powszechnie od 1898), a w 1899 tzw. przerzutkę, umożliwiającą zmianę przekładni. W 1920 zaczęto konstruować ramy rowerów z lekkich stopów.

Od tego czasu rower pozostaje w nie zmienionej postaci do dziś (zmieniły się jednak i to w znacznym stopniu materiały z których rowery wykonuje się dzisiaj), znajdując zastosowanie jako środek lokalnej komunikacji, turystyki i wypoczynku oraz sprzęt sportowy.




Samolot Drukuj E-mail

 


Rozpoczęło się w 1505 roku, kiedy Leonardo da Vinci w Kodeksie lotu ptasiego sformułował zasady lotu. 9 października 1890 roku samolot Francuza Clementa Adera wykonał skok długości 50 m.

Jednak pamiętna data w lotnictwie i zarazem data pierwszego prawidłowego lotu samolotem to 17 grudnia 1903 roku, kiedy to dwaj Amerykanie, bracia Wright wykonali serię udanych lotów pierwszym na świecie poprawnie łatającym samolotem Flyer, własnej konstrukcji.

W sylwestra 1903 roku Wilbur Wright przeleciał we Francji 125 km. na swym samolocie. W tym roku także nastąpił gwałtowny rozwój lotnictwa francuskiego, co dało początek rozwojowi lotnictwa na świecie.
25 lipca 1909 roku Francuz Louis Bleriot przeleciał kanał La Manche z Francji do Anglii.

Kolejne lata to wybuch I wojny światowej, która zawsze pociąga za sobą rozwój techniczny. Tak było i tym razem -szybki rozwój techniki nie ominął i lotnictwa. Powstawało coraz więcej doskonalszych samolotów dla potrzeb wojska, najpierw samolotów zwiadowczych, później także i myśliwców. Po tak przyspieszonym rozwoju 5 lutego 1919 roku otwarto pierwszą w Niemczech komunikacyjną linię lotniczą, co dało początek komunikacji pasażerskiej w Europie.

  • 14 czerwca 1919 roku Anglicy John Alcock i Artur Whitten Brown dokonali pierwszego przelotu samolotem nad Atlantykiem Północnym.
  • 9 maja 1926 roku to pierwszy lot w bardzo niesprzyjających warunkach atmosferycznych, a mianowicie w okolicach Bieguna Północnego.
  • 20 maja 1927 roku to pamiętny samotny przelot nad Atlantykiem Amerykanina Charles Lindbergha, który przeleciał tym samym pierwszy raz trasę z Nowego Yorku do Paryża.
  • 23 czerwca 1931 roku to rozpoczęcie 8 dniowego lotu Amerykanina Wileya Posta dookola świata.
  • 18 czerwca 1937 roku Walery Czkalow (ZSRR) rozpoczął dwudniowy lot, przelatując  nad Biegunem Północnym, lecąc z Moskwy do Portland w USA.

Tuż przed wybuchem II wojny światowej, 2 sierpnia 1939 roku w Niemczech oblatano pierwszy samolot odrzutowy Heinkel He-178. Znów kolejna wojna światowa i znów rozwój techniki lotniczej okupionej wieloma tysiącami istnień. Po wojnie w roku 1945 otwarto pierwszą transatlantycką linię lotniczą z Wielkiej Brytanii do USA, co jest zarazem początkiem regularnej transatlantyckiej komunikacji lotniczej.

  • 14 października 1947 roku Amerykanin Charles Yager przekroczył barierę dźwięku na samolocie rakietowym Bell X-1.
  • 27 lipca 1949 roku wykonano pierwszy lot pierwszym pasażerskim samolotem odrzutowym -de Havilland Comet produkcji angielskiej.
  • 27 czerwca 1962 roku Amerykanin Robert White osiągnął prędkość 6693 km/h na samolocie rakietowym X-15.
    Natomiast 22 sierpnia 1963 roku także Amerykanin na tym samym samolocie Joseph Walker osiągnął wysokość 107 960 m.
  • 21 stycznia 1976 roku to dzień, w którym pasażerski samolot naddźwiękowy Concorde (produkowany wspólnie przez Francje i Wielką Brytanię) rozpoczął regularne loty pasażerskie.
  • 12 czerwca 1979 roku Amerykanin Bryan Allen na mięśniolocie Gossamer Albatros przeleciał przez kanał La Manche z Anglii do Franci.
  • 7 lipca 1981 roku Amerykanin Stephen Ptacek na motoszybowcu z silnikiem elektrycznym napędzanym energią słoneczną wykonał przelot z Paryża do Manston w Wielkiej Brytanii (260 km).
  • rok 1999 - pojawił się pierwszy samolot z napędem słonecznym.


Współczesne samoloty w niczym nie przypominają swoich przodków. Są niewidzialne dla radarów, z łatwością przekraczają barierę dźwięku




Telefon Drukuj E-mail


Urządzenie umożliwiające komunikację. Już starożytni Rzymianie przesyłali sygnały świetlne, używając do tego celu umieszczonych na wzgórzach luster, a inne ludy komunikowały się za pomocą ognisk i dymu. Twórca praktycznego telefonu był Amerykanin Aleksander Graham Bell. Użył on "diafragmy", czyli membrany, która drgała pod wpływem ludzkiego głosu. Umieścił ją obok elektromagnesu. Wibracje diafragmy prowadziły więc do zmian w polu magnetycznym, a w konsekwencji do zmian natężenia prądu elektrycznego. Na drugim końcu drutu prąd zamieniany był ponownie w drgania przez podobne urządzenie. W 1876 roku Bell przesłał do swojego asystenta, znajdującego się w tym samym budynku, pierwszą wiadomość telefoniczną o następującej treści: "Panie Watson, proszę tutaj przyjść. Potrzebuję pana".

W następnych latach sieć kabli telefonicznych pokrywała już całą Amerykę Północną. Pierwsze telefony nie miały tarcz. Wszystkie rozmowy odbywały się za pośrednictwem operatora, który łączył mówiącego z żądanym numerem. Tarcze pojawiły się na początku XX wieku, umożliwiając automatyczne połączenie między niektórymi numerami. Do ulepszenia telefonu Bella oprzyczyniło się zastosowanie mikrofonu, wynalezionego w 1877 roku przez T. A. Edisona. Nad ulepszniem telefonu pracowało wielu pomniejeszych wynalazców.
Wśród Polaków warto wymienuić m. in. H. Machalskiego (telefon z mikrofonem proszkowym) oraz  J. Ochorowicza, krórego aparaty telefoniczne produkowano we Francji na szeroką skalę, zaś w Warszawie montowała je miejscowa firma "Abakanowicz i Ska" z dostarczanych z Paryża części.

W Polsce już w 1878 roku po raz pierwszy skorzystano z telefonu w Warszawie - linia łączyła cukiernię z zakładem optycznym. Wiadomo, że telefon w tamtych czasach był rzeczą ekskluzywną, a przyjemność jego posiadania  była droga. Założyli go m. in. założyli Eliza Orzeszkowa - w 1909 r. i Henryk Sienkiewicz - w 1914 r.




Teleskop Drukuj E-mail


Soczewek używano przez wieki, nim ktokolwiek pomyślał o złożeniu dwóch razem w celu uzyskania powiększonego obrazu. Nie wiadomo, kto uczynił to jako pierwszy - prawdopodobnie był to któryś z holenderskich wytwórców okularów, żyjący na początku XVII wieku.
Pierwszą osobą, która opatentowała teleskop, był holenderski okulista, Hans Lippershey. Wystąpił on o przyznanie patentu na swoje urządzenie w 1608 roku. Wkrótce po tym Lippershey zaczął wytwarzać teleskopy. Sprzedał pewną ich ilość rządowi holenderskiemu. Prawdopodobnie potrzebowano ich dla wojska i marynarki, żeglarze bowiem szybko zdali sobie sprawę, jak nieocenioną rolę spełnia teleskop na pokładzie statku.

Włoski naukowiec, Galileusz wykonał w roku 1609 swój własny teleskop. Usprawnił jego konstrukcję i już wkrótce zajął się badaniem planet i gwiazd. Galileusz dokonał przy pomocy teleskopu doniosłych odkryć. Prowadził obserwacje Słońca, Wenus, Jowisza wraz z jego księżycami i innych ciał niebieskich. Jego badania doprowadziły w końcu do zmiany wyobrażenia człowieka o budowie wszechświata. Od czasów Galileusza teleskop stał się najważniejszym narzędziem w astronomii.
Nowoczesne teleskopy, takie jak w obserwatorium w Nicei we Francji, wyposażone są w duże soczewki i zwierciadła, umożliwiające oglądanie odległych rejonów wszechświata.

Naukowcem, który dokonał dalszych usprawnień teleskopu, był Isaac Newton. Do konstrukcji swojego urządzenia użył zarówno sferycznych zwierciadeł, jak i soczewek. Newton zauważył, że taka budowa teleskopu eliminuje zniekształcenia kolorów.

W styczniu 1983 roku, pierwszy teleskop umieszczono w przestrzeni kosmicznej. Urządzenie to kosztujące 80 mln dolarów było w stanie dostrzec drobinkę kurzu z odległości kilometra




Termometr Drukuj E-mail


Wynalazł go w 210 roku przed naszą erą myśliciel, pisarz i znakomity inżynier grecki Filon z Bizancjum. Budową termometru zajął się również astronom Galileusz (1564-1642), ale dokonał tego G.D. Fahrenheit (1686-1736) urodzony w Gdańsku, a pędzący życie w Holandii. Zbudował swój termometr w 1725 r. Najlepszy, zdaniem znawców, stosowany do dzisiaj w Polsce, skonstruował w 1742 r. astronom Andres Celcius (1701-1744).




Zapałki Drukuj E-mail


W dzisiejszych czasach ogień można rozniecić błyskawicznie, jednym potarciem zapałki. Przed nastaniem XIX wieku było to jednak znacznie trudniejsze. Ludzie używali wtedy zazwyczaj hubki i krzesiwa. Był to przyrząd składający się z krzemienia, którym - żeby uzyskać iskrę - pocierano o jakiś żelazisty minerał, np. piryt. Iskra zapalała kawałek suchej hubki, którą sporządzano z drewnianych wiórów lub innych tego typu materiałów. Około roku 1800 ktoś wpadł na pomysł, by hubkę zastąpić małą drewnianą drzazgą, zakończoną siarką. Owe drzazgi, zapalające się po zanurzeniu ich w kwasie siarkowym, to przodkowie dzisiejszych zapałek. W 1826 roku brytyjski chemik, John Walker, wyprodukował pierwsze zapałki, które zapalały się przez pocieranie. Sporządził pastę, składającą się z siarczku antymonu i chloranu potasu i posmarował nią drewienko. W 1831 roku chemicy zaczęli umieszczać na końcówkach zapałek biały fosfor - palną, ale toksyczną substancję. W 1845 roku chemik, Anton von Schrótter, odkrył bezpieczniejszy czerwony fosfor, którego używano do produkcji zapałek po 1852 roku.




Żarówka Drukuj E-mail


Szklana bańka wypełniona gazem szlachetnym pod niskim ciśnieniem (argonem lub azotem), zawierająca drucik żarowy. Płynący przez niego prąd rozgrzewa go i powoduje jego świecenie. Do jego budowy używa się wolframu ze względu na wysoką temperaturę topnienia tego pierwiastka. Gaz szlachetny zapobiega szybkiemu utlenianiu się metalu. Wynalazców żarówki jest wielu.

Pierwsze praktyczne wykorzystanie żarówki z włóknem z zwęglonego bambusa do reklamy zaproponował w 1854 roku Henry Goebel. Pierwsze użyteczne żarówki z żarnikiem węglowym zbudowali, niezależnie od siebie, J.W. Swan (1878) i T.A. Edison (1879). W noc sylwestrową tegoż roku Edison iluminował już Menlo Park przy użyciu 800 żarówek. Około 1890 r. A.N. ÂŁodygin zbudował żarówkę z żarnikiem metalowym, stosując do tego celu wolfram. W XX wieku zaczęto używać w żarówkach drucików z wolframu (1907) i wypełniać je rozrzedzonym gazem obojętnym (najpierw argonem, a następnie kryptonem). Nowoczesną żarówkę wypełnioną argonem z drucikiem wolframowym zwiniętym w skrętkę skonstruował w 1913 roku I. Langmuir. W 1959 Zubler i Mosby skonstruowali pierwszą żarówkę halogenową(z domieszką jodu).


Dzisiaj stronę odwiedziło już 7 odwiedzający (35 wejścia) tutaj!

Allegro - największe aukcje internetowe, najniższe ceny! Kup i sprzedaj! http://www.kupujemy.pl/cena-RTV--0D.html ,
---------------------------------------------------
---------------------------------------------------
Zarabienie w sieci

SHOTBUX

-----------------------------------------------------

,

------------------------------------------------
http://www.kupujemy.pl/cena-Komputery--0D.html
-----------------------------------------------

Pogoda na jutro

,

---------------------------------------------------

,
---------------------------------------------------


=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=
Buty damskie-bardzo niskie ceny,wysoka jakośćKredyty,konta osobiste,karty kredytowe,ubezpieczenia Portal rozrywkowy,humor,filmy,włatcy móch Praca w domu,zarabianie w internecieKredyty,konta osobiste,karty kredytowe,ubezpieczenia